يادِتِ کُوچِير بِيدِيم، فَصلِ بُهار
صبح و پسين اِيِرَفتِيم بالِ گُدار
گل اِيچيدِيِم
يَک اِيديِيِم
اِيگوئِيِم
اِيخنديِيِم
کار هر رُوزمُون واِبی مِنِ وارگَه ها
قَسم اِيخوردِيم زِ يَک نَواوِيِم جُدا
اما دسِ تقدير زِد و تُونَه جُدا کِرد
مُونَه وَ غَريبی وُ دِلَ مُبتلا کِرد
حالا مُو وَ يادِت مَنديرِ نوبَهارُم
هر شوی وَ شوقِت آستاره اِشمارُم
حالا تِي بِه رَهتُم تا کِه زِ رَه بِيايي
خار منِ دلُمَ وا دَسِ خُوت دَراری
+ نوشته شده توسط محمد جلیل پیران در پنجشنبه هجدهم اسفند 1384 و ساعت
9:28 |